Logika Boża - Antynomie -

antynomie PRAWA DUCHA 04

7 maja 2019

Prawa ducha ujmuje tu Pan Jezus nie w kategoriach zakazu, ale w formie nakazu miłości i to posuniętej aż do miłości nieprzyjaciół /Mt 5,44/ Oczywiście miłości nie można nakazać, jest ona zawsze wolnym wyborem, ale przykazania miłości jako wyraz prawa ducha wiążą się z nieuchronnymi konsekwencjami. Nie wypełnienie miłości bliźniego godzi w miłość Boga, zaprzeczenie miłości Boga stawia człowieka poza Nim.

 


Ewangelia którą ogłosił Chrystus Pan w sposób istotny poszerzyła zrozumienie praw ustanowionych przez Pana Boga. Pan Jezus potwierdzał prawomocność dekalogu /por. Mt 19,18; Mk 10,19; Łk 18,20/ ale ujął je w ramach miłości streszczając je w dwóch przykazaniach: «Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych» /Mk 12,29-31/. W księgach Starego Testamentu podane są one osobno /Pwt 6,4-5; Kpł 19,18/ i nieco uproszczone.

Prawa ducha ujmuje tu Pan Jezus nie w kategoriach zakazu, ale w formie nakazu miłości i to posuniętej aż do miłości nieprzyjaciół /Mt 5,44/ Oczywiście miłości nie można nakazać, jest ona zawsze wolnym wyborem, ale przykazania miłości jako wyraz prawa ducha wiążą się z nieuchronnymi konsekwencjami. Nie wypełnienie miłości bliźniego godzi w miłość Boga, zaprzeczenie miłości Boga stawia człowieka poza Nim. W takim ujęciu jasno ukazuje się charakter Bożych praw ducha: wynikają one z Bożej miłości i do miłości prowadzą. Każdy musi je przyjąć w sposób wolny, ale wybór pociąga za sobą ścisłą konsekwencję.

Ciekawym przekazem praw ducha jest modlitwa podana przez Chrystusa Pana:

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, niech się święci imię Twoje!

Bóg jest Ojcem, któremu należy oddawać cześć i uwielbienie, bo jest on Ojcem – Stwórcą, a my będąc jego stworzeniami mamy stać się jego dziećmi.

Niech przyjdzie królestwo Twoje!

Jako dzieci mamy tworzyć wspólnotę Jemu poddaną, jako królestwo, którym On sam rządzi. Takie królestwo ustanowił Pan Jezus zakładając Kościół zbudowany na Piotrze – Skale, który ma być jedną owczarnią z jednym pasterzem. Prosząc o to, my poddajemy się Bożej władzy.

Niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i niebie! /Mt 6,9-10/.

Dalej prosimy, by spełniała się wola Boża na ziemi tak jak w niebie. Zaznaczone przez to, że jesteśmy gotowi spełniać Jego wolę, która jest miłością: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. /J 3,16-18/. Spełniać zatem wolę Bożą – to przyjąć Tego, którego posłał, Jezusa Chrystusa. Poszerza się tu prawo ducha o potrzebę przyjęcia Syna Bożego i daru zbawienia, który On z sobą niesie i udziela. Konsekwencją przyjęcia tego prawa jest zbawienie, tj. posiadanie w sobie życia Bożego; konsekwencją odrzucenia jest potępienie polegająca na braku Bożego życia w sobie.

W dalszej części modlitwy, po prośbie o chleb powszedni wskazuje Pan Jezus na potrzebę oczyszczenia i wzajemnego pojednania się: Przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; /Mt 6,12/. Aby posiadać w sobie życie Boże, trzeba być świętym, gdyż jest napisane “Świętymi bądźcie bo Ja jestem święty” /1P 1,16; Kpł 11,44/. Dlatego trzeba być poprzez przebaczenie oczyszczanym przez Pana Boga i samemu odpuszczając winowajcom, zamienić gniew na miłość. Towarzyszy temu przestroga: jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień /Mt 6,14-15/

Wreszcie wskazuje Chrystus Pan na potrzebę strzeżenia się przed uleganiem pokusie i złu: nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! /Mt 6,13/. Zawiera się w tym tajemnica potrzeby ciągłej walki z grzechem który we mnie mieszka /Rz 7,12/. A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna. A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą. /Rz 8,7-8/

Święty Ignacy sformułował duchowe prawa człowieka w Fundamencie “Ćwiczeń duchownych” w bardzo prosty sposób: człowiek po to jest stworzony aby Boga Pana naszego chwalił, czcił, Jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją. Dalsza część Fundamentu jest rozwinięciem tej zasady, co ma stanowić podstawę ustawienia człowieka wobec Boga. Całe zaś “Ćwiczenia Duchowne” poświęcone są właściwemu ustawieniu się wobec Pana Boga i drugiego człowieka, co właśnie oznacza życie ustawione zgodnie z prawami ducha.



Dodawanie komentarzy dla zalogowanych użytkoników: